قرار بود جشن تولد و یادبود سپهر اسماعیلی باشد؛ سپهری که در راه آزادی و در انقلاب «مهسا» جاودانه شد.

نگذاشتند شمعی روشن شود، نگذاشتند مراسمی برگزار شود؛ اما نتوانستند این پیوند را بشکنند. مادر سپهر، با تمام اندوه و بغضش، تنها نماند. مادران و خانواده‌های جاویدنامان نازنین اسمیخانی و محمد فاتح (از جاویدنامان ۱۸ و ۱۹ دی) کنار هم ایستادند؛ در آغوش هم، هم‌درد و هم‌صدا.

تولد را ممنوع کردند، اما یاد سپهر و نام فرزندان این خاک، زنده‌تر از همیشه است.