🔺Ne Washington ne de Tel Aviv; Finali koyan, yaralı İran halkı.

Ölümü gözleriyle gören ve artık hiçbir şeyden korkmayan Dey’in 18’i ve 19’u günlerinin hayatta kalanlarından korkun;

Kalbi kırık bir şekilde gidip yine de İran’ı bağrında tutan gurbetçilerden korkun;

Ve hâlâ kapıyı gözleyen, çocuklarının geri dönmesini bekleyen; kız kardeşlerin, kardeşlerin, çocukların, eşlerin, babaların ve annelerin iç çekişlerinden korkun.

Bu kadar acı ve gözyaşı artık denize dönüştü; öfke ve adalet arayışının denizi, çok geçmeden dilekçenizi buruşturup suyun altına çekecek… Cezanız yakında… yıkımınız kesin… üstelik çok yakında!