🖋هیو اسکوفیلد

🖋هیو اسکوفیلد بی‌بی‌سی در پاریس

همه رهبران فرانسه به‌خوبی می‌دانند که باید یک اصل را جدی بگیرند: حضور جوانان معترض در خیابان به معنای دردسر است.

از زمان اعتراضات دانشجویی مه ۱۹۶۸، که شارل دوگل آن‌ها را با واژه معروف شینلی، به معنای «هرج‌ومرج»، توصیف کرد، دولت‌های فرانسه همواره از رویارویی با جوانان خشمگین واهمه داشته‌اند.

چرا؟ چون جنبش‌های جوانان پیش‌بینی‌ناپذیر و فاقد ساختار مشخص هستند و اغلب تشکیلات روشنی ندارند که بتوان با آن مذاکره کرد. چون وقتی آن‌ها اعتراض می‌کنند، گروه‌های دیگر نیز به اعتراضات می‌پیوندند.

دلیل دیگر این است که به سبب جوان بودن معترضان، افکار عمومی معمولا با آن‌ها همدلی می‌کند. همچنین اگر پلیس مرتکب اشتباهی شود و باعث جراحت یا اتفاقی بدتر شود، پیامدهای آن غیرقابل محاسبه خواهد بود. از سوی دیگر، تنها چند ماه تا انتخابات ریاست‌جمهوری باقی مانده است.

📸 AFP via Getty Images