🔶 حق سوگواری معترضان در محاصره اختلاف‌های سیاسی
🔻 گزارشی از آتفه چهارمحالیان
پس از درگذشت حمید علیدوستی، بازیگر سرشناس و اسبق فوتبال، ترانه علیدوستی، بازیگر سینمای ایران با موجی از حملات و واکنش‌های منفی در شبکه‌های اجتماعی روبه‌رو شد.
سوگواری این بازیگر برای پدرش، به عرصه‌ای برای داوری، سرزنش و اهانت به عواطف شخصی او تبدیل شد. در این میان، غیبت شماری از چهره‌های سینما و فوتبال در مراسم سوگواری نیز پرسش‌برانگیز بود. نهال موسوی، روزنامه‌نگار، با طرح این پرسش که «اینهمه سینماگر کجا بودند؟ چرا ترانه تنها بود؟» به غیبت همکاران او اشاره کرد.
نرگس محمدی، برنده جایزه نوبل صلح، نیز با یادآوری نقش ترانه علیدوستی در جنبش "زن، زندگی، آزادی" و هزینه‌هایی که برای ایستادگی در کنار معترضان پرداخت، از مقاومت او نوشت. مسیح علینژاد،هم با اشاره به فشارها و محرومیت‌هایی که این بازیگر پس از اعتراض به حجاب اجباری تجربه کرده، نوشت:«ترانه، تو تنها حجاب را از سر برنداشتی؛ تو نقاب از چهره آن‌ها دریدی. ما صدای تو هستیم.»
سعید دهقان، حقوقدان نیز، تصویر ترانه در مراسم سوگواری پدرش را نمادی از مقاومت مدنی زنان ایران دانست.
در واکنشی دیگر، ۶۶۴ کنشگر سیاسی، مدنی و فرهنگی با انتشار پیامی، درگذشت حمید علیدوستی را به دخترش تسلیت گفتند و با او ابراز همدردی کردند. در این پیام، از حمید علیدوستی به‌عنوان چهره‌ای یاد شده که «فرهیختگی، اخلاق، فروتنی و استقلال شخصیت را با جایگاه ورزشی خود درآمیخته بود و تا پایان، وقار و اصالت خویش را حفظ کرد.»
این واکنش‌های متفاوت، پرسش‌هایی فراتر از مشاهده یک مناقشه در شبکه‌های اجتماعی را پیش رو گذاشته است: چرا اختلاف‌های سیاسی در بخشی از جامعه به نفی حق سوگواری و محروم‌کردن دیگری از همدلی می‌انجامد؟ آیا می‌توان از نوعی "اخلاق گزینشی" سخن گفت که در آن، فقط "خودی‌ها" شایسته همدلی هستند؟
نظرها
نظرهای برتر