🗣Mevcut koşullarda iş değiştirme ya da istifa riskini kabul etme hikâyeniz — 10. Mehr Cuması:

🔹Bir hastanede çalışıyorum; hizmetler biriminde ve güvenlikte. Hiçbir iş geleceği olmayan bir yerde. Hastanenin yanına, yavaş yavaş hastaneden ayrılabilmek için başka bir işin de başladım. Sadece emekliliğe ve 30 yıl sonrasındaki sigortaya umut bağlayarak buna razı olabilirdim; ama bu hayat benim ve benim gibi gençlerin hakkı değil.

🔹Ben Snapp’ın şoförüyüm. Ne kadar çalışsam da üzerine bir şeyler katıyorum; aracın masrafı, yedek parça ve amortisman için para veriyorum. Gerçekten ne için çalıştığımı bilmiyorum? Deliriyorum.

🔹Bu yılın 1 Farvardin’inden itibaren işten çıkarmalar yaptılar ve ben de işsiz kaldım. Allah’a yakın 100 yere gittim; olmuyor işte olmuyor. Ya daha fazla uzmanlığa sahip biri istiyorlar, ben ise 3 yıllık deneyime sahip olduğum için şartları karşılamıyorum; ya da öyle işler var ki maaş 22 ile 25 milyon Toman arası, işsiz kalmak daha iyi.

🔹Bu koşullarda alınabilecek en riskli kararlardan biri iş değiştirmektir. Çünkü ilk bir ay deneme sürecidir; eğer işe almazlarsa cebin de boş kalır, ayrıca önceki işe de geri dönemeyebilirsin. Üstelik daha önce aldığın o maaş da kesilir. Tabii partin/bağlantın varsa bir sorun olmaz.

🔹Bu yıl dükkânımızı 13 yıl sonra kalıcı olarak kapattık; çünkü elektrik, kira ve yeni ürün alımı giderlerinin altından kalkamadık.

🔹İran’ın geleceği belirsiz, savaş var ve iş piyasası var; risk alma gücünü, hatta iş değişikliği alanında bile, pek çok kişinin elinden almış.

🔹Kimse işinden memnun değil ama kimse de istifa etmiyor; çünkü bu durumda aylık gelir yokken birkaç ayın riskini kaldıramazlar, ayrıca daha iyi bir işe kesin olarak kavuşacaklarına dair hiçbir garanti yok. Biz İranlı gençler, ülkeyi ele geçirmiş bir avuç mütehattın elinde, iki ucu da kayıp bir oyunun içinde kaldık.