🗣 8 مهر Çarşamba: Yaşam koşullarınız ve ekonomik kriz hakkında anlatınız

🔹 Keş Adası’ndan: Burada savaşın ardından yaşam için hiçbir imkân yok. Tedavi yok, eğitim yok; uçuş ve uçak yok. Turizm canlanmıyor; iş/gelir yok. Kiralar çok ağır, yaşam masrafları da çok yüksek.

🔹 Ben, serbest/özel sektör değil, “özgür güç” için çalışan bir kültür çalışanıydım. Kendileri 8 saat çalışmaya çok düşük ücret veriyorlardı; hatta iş yasasına göre ödenen ücretin bile altındaydı. Bu yüzden işten ayrılmak zorunda kaldım ve şu an işsizim.

🔹 30 yıl çalışma süresi ve yüksek lisans derecem olan bir emekli kültür çalışanının maaşı 22 milyon 300 bin تومان. Ben bu maaşla işimi nasıl göreyim?!

🔹 Gənave (Ganeve) / Buşehr’den: Dolar ve dirhemin fiyatı arttığı için dükkânlar artık mal satmıyor.

🔹 Ben beden eğitimi öğrencisiyim. Bu yıl sadece uzmanlık kitaplarını bize vermediler; ayrıca pratik derslerimizin büyük kısmını da kaldırdılar! Okulun spor salonu da kapalı ve hiçbir spor ekipmanı yok.

🔹 İsfahan’da hâlâ günde iki saat elektriği kesiyorlar; yazın en sıcak dönemindekiyle hiçbir farkı yok. Sepah’ın maden/kripto (miner) işletmecileri gücüyle çalışmaya devam ediyor.

🔹 Şazənd Aрак’tan: Günde iki saat elektriği kesiyorlar. Bunalmış durumdayız.

🔹 Şiraz’daki Elektrik Kurumu, aylık tüketim modelini 300 kilovattan 80 kilowata düşürmüş ve herkes için astronomik faturalar kesiliyor. Ayrıca bizim konut birimimizde, yaklaşık 230 bin تومان olan tutar 1 milyon 400 bin تومان oldu.

🔹 Son aylarda birkaç kez sabit telefon faturasını ödedim; hiçbir şekilde yeni faturadan düşülmedi. Elektrik faturasında da aynı. Bence orada halkın cebinden para çalınıyor.