🗣روایت شما درباره پذیرش ریسک تغییر شغل یا استعفا در شرایط فعلی- جمعه ۱۰ مهر:

🔹تو بیمارستان کار می‌کنم، رسته خدمات و نگهبان، جایی که هیچ آینده شغلی ندارم. شغل جدیدی رو کنارش شروع کردم تا کم‌کم بتونم بیمارستان رو کنار بذارم. می‌تونستم به همین قانع بشم به امید بازنشستگی و بیمه ۳۰ سال بعد؛ اما این زندگی حق من و جوونایی مثه من نیست.

🔹من راننده اسنپم، هرچی کار می‌کنم، یه چیزی هم می‌ذارم روش، خرج ماشین و لوازم یدکی و استهلاک، پول مکانیک می‌دم. واقعا نمی‌دونم برا چی دارم کار می‌کنم؟ دارم دیوانه می‌شم.

🔹از اول فروردین امسال تعدیل نیرو کردند و بیکارم. به خدا نزدیک ۱۰۰ جا رفتم، نمی‌شه که نمی‌شه. یا کسی می‌خواهند با تخصص بیشتر و من با ۳ سال سابقه شرایطش را ندارم، یا کارهایی‌اند با حقوق ۲۲ تا ۲۵ تومن که بیکار باشی بهتر است.

🔹‌یکی از پر ریسک‌ترین تصمیم‌ها تو این شرایط، تغییر شغله. چون یک ماه اول به صورت آزمایشیه، اگه استخدام نشی، جیبت هم خالی باشه، به کار قبلی هم نتونی برگردی، اون حقوق بخور نمیری هم که داشتی قطع می‌شه. البته اگه پارتی داشته باشی مشکلی نداری.

🔹ما امسال مغازه‌مون رو بعد از ۱۳ سال برای همیشه تعطیل کردیم؛ چون از پس هزینه برق و اجاره و خرید جنس جدید برنیامدیم.

🔹آینده نامعلوم ایران، جنگ و بازار کار، قدرت ریسک رو حتی در زمینه تغییر شغل، از خیلی‌ها گرفته.

🔹هیچ‌کی از کارش راضی نیست، ولی هیچ‌کسم استعفا نمی‌ده؛ چون هم تو این وضعیت نمی‌تونن ریسک چند ماه درآمد نداشتن رو بپذیرن، هم اینکه هیچ قطعیتی وجود نداره شغل بهتر پیدا کنی. ما جوونای ایرانی تو یه بازی دوسر باخت گیر کردیم با یه مشت متوهم که کشور رو دست گرفتن.