امروز اگر رژیم جمهوری اسلامی اعلام فروپاشی و آغاز دوران گذار بکند، جنگ هم تمام می‌شود. اگر اعلام آشتی ملی و برگزاری رفراندوم کند، جنگ تمام می‌شود‌. اگر اعلام ترک مخاصمه با آمریکا، اسرائیل و کشورهای عربی کند، جنگ تمام می‌شود. اگر به میز مذاکره‌ برگردد جنگ تمام می‌شود‌. حتی اگر هیچ یک از این کارها را نکند، اما فقط حمله به کشتی‌ها در تنگه‌ی هرمز را متوقف کند جنگ تمام می‌شود.

اگر جنگ تمام شود، زیرساخت‌های کشورمان نابود نمی‌شوند و سربازان وظیفه‌مان در پادگان‌ها کشته نمی‌شوند.

اما جمهوری اسلامی هیچ‌‌رفتاری در جهت پایان بمباران و توقف تخریب زیرساخت‌ها انجام نمی‌دهد. چرا؟ چون فرقه‌ی جمهوری اسلامی دغدغه‌ی زیرساخت ندارد، دغدغه‌ی جان سربازان ایرانی را ندارد. اساسأ دغدغه‌ی ایران ندارد.

برعکس، دغدغه‌ی جنوب لبنان را دارد، دغدغه‌ی حماس را دارد و خود را پدرخوانده‌ی تروریست‌های شیعه‌ی خاورمیانه می‌داند. پس برای محافظت از آنان به‌جِد می‌کوشد و در توافق خود آنان‌ را در صدر شرایطِ خود می‌گنجاند.

رژیم جمهوری اسلامی، هرگز ایرانی نبوده و نیست، و در این ۴۷ سال همواره سرشت ایران‌ستیزِ خود را کمابیش بروز داده و اعمال کرده است. اما، این نسخه از جمهوری اسلامی که امروز می‌بینیم، ضدایرانی‌ترین نسخه‌ی جمهوری اسلامی تاکنون است، و البته ضد‌ایرانی‌ترین نسخه‌ی حاکمانِ ایران پس از یورش ۱۴۰۰ سال پیش بربران به این خاک. شاهد روزهای سقوطش هستیم.

کاوه اسواران تحریریه میهن‌پرست