🗣 Zorunlu tesettür olmadan dışarı çıktığınız ilk seferde ne hissettiniz? – Çarşamba 25 Şehri̇ver:

🔹 Ben kırkların (1990’lar) kuşağındanım. Bir kez daha ergenlik hissini yaşayacağımı inanamıyordum.

🔹 İlk seferlerde biraz utanıyordum.

🔹 1401 Aban ayında, ilk kez evden çıkarken yanımda şal bulundurmadan dışarı çıkmıştım ve bütün süre boyunca kalbim korkudan hızlı hızlı atıyordu. Şapkalı bir pabuç (başlık) giymiştim; eğer mecbur kalırsam bir şey yapabilmek için. Ama şimdi şal ve başörtü takmak benim için artık tuhaf.

🔹 Özgürlük hissi ve kendine güven vardı.

🔹 İyi bir ferahlık hissi.

🔹 İlginç olan şu ki, ilk defa başörtüsüz (çarşaf/sarık değil) bir şekilde dışarı çıktığımda ne hissettiğimi hiç hatırlamıyorum. Öyle bir şekilde öfkeliydik ve sinirlenmiştik ki her şeyi adeta can pahasına yaptık. Doğrusu, bu yolda İranlı kızların ve erkeklerin destek olması ve nezaketi çok yardımcı oldu.

🔹 Annem ve ben, zorunlu tesettür diye bir şeyin olmadığı bir zamanda dünyaya geldik. Ben 47 yıldır, her evden çıkışımda tesettürümü unutuyordum ve her saniye kafamdan düşmesin diye onunla savaş veriyordum. Benim için zorunlu başörtüsüzlüğün ilk günü, en doğal olaydı.

🔹 Uzun zamandır şalı boynuma atıyordum. Ama ilk kez şalsiz dışarı çıktığımda, saçlarıma vuran rüzgârı hissettim ve bu çok keyifli ve iyi bir histi. Aynı anda, 20’li yaşlarımdayken yaşadığım bu keyfi neden 40’lı yaşlarımda yaşamak zorunda kaldığıma dair bir hüzün de hissettim.

🔹 Çok şiddetli bir korku hissettim; ama kendim gibi insanları görünce korkum azaldı ve daha fazla cesaret buldum.

🔹 Saçlarıma, yüzüme ve boynuma rüzgârın çarpıp da onu keyifle hissettiğim ilk anlarda, sonrasında şalımı ve altındaki düğüm düğüm olmuş saçlarımı yeniden toparlamak zorunda kalmadan… Aynı anda, özgürlüğe ulaşmanın bu kadar korku ve endişeye değer olduğunu anladım.