🗣Yaşam koşullarınızı ve ekonomik krizi anlatın — Cuma 6 Şehrivar:

🔹Tahran’dan yazıyorum. Ben Megamotor şirketinde çalışan bir işçiyim. Savaşın ardından haklarımızı, neredeyse 4 bin kişiden oluşan personelimizin ücretlerini sürekli geciktiriyorlar. Şu an 5 aydır bordro/maaş gecikmesiyle ilgili ikramiye (bon) kartımızda alacaklarımız var. Henüz maaşımızı da almadık ve herkesin sorunu bu.

🔹Olanak olmadan hiçbir şeyin olmadığı devlet okulu, kayıt sırasında 20 milyon TL alıyor.

🔹Eştechard’dan yazıyorum. Ne yapacağımızı bilmiyoruz. Fiyatlar o kadar yükseldi ki yorulduk. Tüm otomobil parçaları pahalılaştı; minibüs/küçük kamyon (tır) kiraları düşük, şirketler ise suistimal ediyor. Sanki Besiç güçleri şehirde hazır beklemede.

🔹Liyakatsiz ve sorumsuz aracılar/bile bile iş bilmez kişiler yüzünden, sabah bugün başladığından ertesi sabaha kadar bize düşen sadece iki yumurta; yanında da bir adet kabak ve patlıcan.

🔹Tahran’ın sokakları tenhalaştı. Çünkü birincisi benzin yok; ikincisi de insanların arabası bozulduğunda tamir masrafı yüksek ve parçalar pahalı olduğundan tamir etmeleri zorlaşıyor... Artık kimse boş yere dolaşmak ve atıp tutmak için dışarı çıkmıyor; ancak mutlaka yapılması gereken bir iş varsa.

🔹Karaj’da ise çoğu benzin istasyonunda yakıt yok ya da tamamen kapalı.

🔹Karaj’dan yazıyorum. Cuma günü 4 saattir elektriğimiz yok. İki saat de değil.

🔹İslam Cumhuriyeti, 47 yıldır hırsızlık ve öldürmelerle ülkesini ayakta tutabildi; internetimizden çalıyorlar, su ve elektrik her zaman arızalı. Zam öyle bir şekilde sırtımızı kırdı ki herkesi ezdi. Öyle bir düzen kurdular ki bir telefon pek çok kişinin hayali oldu.