🗣Daha yeni bir çatışma turunda yaşama dair anlatımınız- 1. Mordad Perşembe:

🔹Bayramdan önce dişlerin uyuşması için lidokain sprey aldım; 35 bin toman. Bugün de aynı spreyi, aynı firmadan 465 bin toman karşılığında aldım.

🔹Herkes sadece gıda maddelerinin pahalılığından bahsediyor ama kimse temel hijyen ürünlerinin—şampuan ve sabun gibi—ne kadar pahalı olduğuna, deodorant/anne ürünleri gibi ne kadar pahalı olduğuna, makyaj malzemelerinin ne kadar pahalı olduğuna, kıyafetin ne kadar pahalı olduğuna ve kuaföre gitmenin ne kadar pahalı olduğuna dikkat etmiyor.

🔹Ben bir dükkân işletiyorum. Devlet birkaç aydır kâla kartlarını (kala-barg) esnafla mahsuplaştırmıyor. Yani şu an devlet, dükkân sahiplerinin cebinden çıkararak halkın kâla kartlarını ödüyor. Dükkânı yeni ürünle dolduramadım. Birçok esnaf artık halkın kâla kartını kabul etmiyor ve “parça (tekil parça/malzeme) lazım” diyor.

🔹Karaj’dan yazıyorum. İki haftadan fazladır devlet kâla kartı parasını yatırmadı ve bu para esnafların cebinden karşılanıyor. Ama eğer iki hafta elektrik parasını yatırmazsak, hiçbir bilgilendirme yapmadan elektriği kesiyorlar.

🔹Ülkenin kuzeyindeki küçük köylerde, yakın zamanda bakım bahanesiyle elektrik kesintileri başlatıldı; saat 09:30’dan yaklaşık 15:00’e kadar ve bunun ardından da rastgele iki saatlik bir ek zaman diliminde elektriği kesiyorlar. Yani günde yaklaşık 7-8 saat elektriğimiz yok.

🔹1999 yılında (1398) bir motosiklet aldım; 9 milyon 800 bin toman. Bugün, 6 yıl sonra aynı motosiklet 320 milyon toman oldu. Yaklaşık 32 katına çıktı.

🔹Ata Havayolları çalışanlarının maaşları 2 aydır ödenmedi. Hatta savaş koşulları bahanesiyle bankadan ağır bir kredi aldılar ama çalışanlara sıra gelince “paramız yok” diyorlar.

🔹İsfahan’dan yazıyorum; annemi diz ağrısı yüzünden fizik tedaviye götürdük. Ancak elektrik kesintileri programsız olduğu için bu sıcak havada çok sayıda yaşlı hasta saatlerce bekletildi. Ayrıca birkaç kişi de her gün merkezdeki asansörde mahsur kalıyor.