🗣۲۵ شهریور Çarşamba günü: Yaşam koşullarınızı ve ekonomik kriz anlatılarınız:

🔹95’te Peugeot aldım; 29 milyondu. Şimdi debriyaj (kavrama) sayfasını değiştirdim; 40 milyon.

🔹Meşhed’den: Birkaç yıldır migrenim var. Uzun zamandır kullandığım ilaç; birkaç aydır bulunamıyor.

🔹Ben emekliyim. İslam Cumhuriyeti’nin rejiminde 3. sınıf bir vatandaş olarak, kalan ömrümü de bol hava alan ve stresten uzak bir yerde geçirmek isterdim ama İslam Cumhuriyeti sayesinde hâlâ normal bir yaşam için çalışmak zorundayım.

🔹Okul kitaplarına kayıt için 800 bin تومان zorunlu ücret alınıyor ve ödeme yapılmadan kitap kaydı mümkün değil. Ödeme gücü olmayan aileler ne yapsın? Devlet okulları bile 5 milyonun üstünde harç alıyor.

🔹iPhone 18’in fiyatı 600 milyonla başlıyor; 1 milyara kadar çıkıyor. En ucuzunu satın almak için bir İranlı en az iki buçuk yıl çalışmalı, hiçbir şey yememeli ve hiçbir şey giyinmemeli ki parasını ancak öyle tamamlayabilsin.

🔹Karaç (şeker) fabrikası işçilerine ulaşın, Karaj’daki. 3 yıldır birilerinin bahane edilerek işten çıkarılmalarını istediler ve şimdiye kadar bile en azından gecikmiş sigortalarını ödemediler, o kişilerin alacaklarını da vermediler. Bu kişilerin alacaklarının değeri, mevcut enflasyonla birlikte gün be gün değersizleşiyor.

🔹Ben öğretmenim. Gerçekten çok vahim koşullardan geçiyoruz; enflasyon dizgin bilmiyor, maaşım hayatı karşılamaya yetmiyor, yemeğim sadece gözyaşı. Gerçekten de bu çok sayıdaki zulmü artık kaldıramıyorum.

🔹Tahran’dan: 405 Peugeot için iki çift lastik aldım; 17 milyon toman. 4 litre yağ ve bunun filtresi toplam 4 milyon tuttu. Daha önce 700 bin toman’dı. Bir çift Barz (ایرانی) lastik 185, geçen haftaya kadar 4 toman idi.