ثروت جنوب ایران به مرکز می‌رود، محرومیت همان‌جا می‌ماند

نعیمه دوستدار - مساله جنوب ایران، بیش از هر چیز، مساله رابطه حکومت با شهروندان است: آیا مردم این مناطق شهروندانی برابرند که حق دارند درباره سرزمین، منابع و آینده خود تصمیم بگیرند یا جمعیتی‌اند که باید منابع و سرزمینشان را در اختیار مرکز بگذارند و هزینه امنیت و توسعه آن را بپردازند؟ حملات نظامی اخیر به جنوب ایران بار دیگر استان‌هایی را به‌طور مستقیم در معرض جنگ قرار داد که دهه‌هاست هزینه امنیت، انرژی و توسعه مرکز را می‌پردازند، بی‌آنکه سهمی متناسب از ثروت و قدرت داشته باشند. خوزستان، بوشهر، هرمزگان و سیستان‌وبلوچستان نقشی حیاتی در ساختار اقتصادی و ژئوپولیتیک ایران دارند، اما مردم این مناطق همچنان با فقر، بیکاری، بی‌آبی، ضعف زیرساخت، تبعیض و سرکوب سیاسی روبه‌رو هستند. جنگ این نابرابری تاریخی را آشکارتر کرده است. تاسیسات نفت و گاز، بندرها، راه‌های دریایی و پایگاه‌های نظامی جنوب برای جمهوری اسلامی اهمیت راهبردی دارند. با این حال، ساکنان شهری که در محاسبات حکومت یک نقطه حساس امنیتی محسوب می‌شود، از آب سالم، برق پایدار، بیمارستان مجهز و فرصت‌های شغلی کافی بی‌بهره‌اند. ساختار قدرت، جنوب ایران را سرزمین منابع و مرزها می‌بیند اما مردم این مناطق اغلب تنها زمانی دیده می‌شوند که قرار است از خاک، پالایشگاه، بندر یا تنگه‌ای دفاع کنند. خواسته‌های همین مردم برای برخورداری از آب، اشتغال، آموزش، مشارکت سیاسی و حق زندگی برابر، بارها با بی‌اعتنایی یا پاسخ امنیتی روبه‌رو شده است.