درست در فردای روزی که خون پاک‌ترين، بی‌باک‌ترین و فداکارترين فرزندان ایران بر زمین ریختی، به خیال خام خویش جشن پیروزی گرفتی! اینترنت را قطع کردی، با این پندار پوچ که با جوی‌های خونی که به راه انداخته‌ای، پایه‌های شامگاهِ فروپاشی‌ات را استوار ساخته‌ای. اما ندانستی که خشم این سرزمین در خاک نخواهد ماند، پیکر بی‌جان و متعفنت، ماه‌ها بر روی خاکِ مذلّت رها شد تا گواهی باشد بر خفتِ ستمگر! آن دریای خروشان و بی‌کران از خون دلاوران کوروش، تو را به زیر کشید. بدان که خاکسترِ به‌جامانده از حکومتت نیز در امواج این طوفانِ سهمگین فرو خواهد رفت و به‌زودیِ زود، باقی‌مانده‌های پوسیده‌ات در فرجامِ شومِ خویش به تو خواهند پیوست!