برخی از مهاجران تنها برای سفری کوتاه و دیدار با اقوام و دوستان راهی ایران می‌شوند، اما برخی دیگر می‌خواهند برای همیشه به وطن بازگردند. در مقابل، گروهی از ایرانیان تبعیدی ترجیح می‌دهند با وجود همه دشواری‌های زندگی دور از ایران و تجربه غربت و دلتنگی، راهی این کشور نشوند؛ زیرا این سفر را هم پرخطر می‌دانند و هم نوعی همراهی با حکومتی تلقی می‌کنند که سال‌ها مشروعیت آن را زیر سؤال برده‌اند.

اما آیا دعوت‌های مکرر مقام‌های جمهوری اسلامی برای بازگشت ایرانیان خارج از کشور، به معنای فراهم شدن شرایطی امن و قابل پیش‌بینی برای بازگشت است؟

پاسخ به این پرسش را می‌توان در تجربه بازگشت مهاجران و تبعیدیان ایرانی در یک قرن گذشته جستجو کرد؛ تجربه‌ای که از امید و آشتی تا محدودیت، زندان و مرگ را در بر می‌گیرد.

ادامه را در مطلبی در سایت بی‌بی‌سی فارسی بخوانید: