NATO liderleri, Washington’un uzun süredir sürdürdüğü baskının ardından, 2035 yılına kadar savunma harcamalarını gayrisafi yurtiçi hasılanın yüzde 5’ine çıkarma yönünde ilerleme konusunda anlaşmaya vardı. Bu adım, ittifak politikasında önemli bir değişime işaret ediyor. Taahhüt, Avrupalı üyeleri NATO’nun güvenlik maliyetlerinde daha büyük bir pay üstlenmeye zorlamayı amaçlıyor.

Karar, ittifak içinde yük paylaşımı, askeri hazırlık ve Avrupa’daki tehditleri caydırmanın uzun vadeli gereklilikleri konusunda artan kaygıları yansıtıyor. Ayrıca, Biden yönetiminin ardından göreve gelen ABD liderliğinin, Avrupa’nın kendi savunma kapasitesine daha fazla yatırım yapmasını sağlama çabasını da ortaya koyuyor.

Hedef hemen uygulanmayacak olsa da, anlaşma önümüzdeki on yıl için üye devletler açısından siyasi bir ölçüt belirliyor. Hükümetler artık daha yüksek askeri bütçeleri sağlık, konut, enflasyon ve diğer kamu öncelikleriyle nasıl finanse edeceklerine dair iç siyasi tartışmalarla karşı karşıya kalacak.

NATO açısından bu adım, güvenlik risklerinin arttığı bir dönemde kolektif savunmaya daha sert bir yaklaşımın işareti. Avrupa başkentleri açısından ise tanıdık bir soruyu yeniden gündeme getiriyor: daha tehlikeli bir dünyaya hazırlanmanın maliyeti ile egemenlik ve sosyal harcamalar nasıl dengelenecek?