مذاکره‌کنندگان نتوانسته‌اند بر سر میزبان COP31، اجلاس اقلیمی سازمان ملل در سال ۲۰۲۶، به توافق برسند؛ این در حالی است که هم درباره محل برگزاری و هم اولویت‌های تأمین مالی اقلیمی اختلاف وجود داشت. این تأخیر، شکاف‌های پایدار میان کشورها را در مورد نحوه تقسیم هزینه‌های اقدام اقلیمی و شکل‌دادن به مرحله بعدی توافق پاریس برجسته می‌کند.

به گزارش رویترز، مخالفت‌ها از چندین سو مانع از دستیابی به اجماع شد و روند را در حالی که گفت‌وگوها ادامه داشت، بلاتکلیف گذاشت. این اختلاف بازتابی از کشمکشی گسترده‌تر در چارچوب اقلیمی سازمان ملل است: کشورهای ثروتمندتر زیر فشارند تا منابع مالی بیشتری فراهم کنند، در حالی که کشورهای در حال توسعه تعهدات محکم‌تر و حمایت روشن‌تری می‌خواهند.

انتخاب میزبان اهمیت دارد، زیرا این نشست مسیر دور بعدی مذاکرات جهانی اقلیم را تعیین خواهد کرد. بدون توافق بر سر محل برگزاری، برگزارکنندگان با ابهام بیشتری روبه‌رو هستند؛ آن هم در زمانی که دولت‌ها همین حالا زیر فشارند تا وعده‌ها را به کاهش‌های واقعی در انتشار گازهای گلخانه‌ای و تأمین مالی تبدیل کنند.

این بن‌بست همچنین نشان می‌دهد که دیپلماسی اقلیمی همچنان در برابر تنش‌های سیاسی و مالی آسیب‌پذیر است. در حالی که کشورها بر سر مسئولیت‌ها جدل می‌کنند، بیشترین پیامدها متوجه جوامعی است که همین حالا با خشکسالی، سیل، موج‌های گرما و دیگر خسارت‌های ناشی از تغییرات اقلیمی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.